Ayrılık kaygısı normal gelişimde 6 aylıktan itibaren başlamakta, 15-21. aylar arasında şiddetlenmekte ve 3 yaşından sonra kaybolmaktadır. Çocuklar 6 ay-3 yaş arasında anne babalarından ayrılmak ve yabancılara gitmek istemezler. Ayrılmaları gereken durumlarda ağlayıp, huzursuz olabilirler.

 

Çocuk üç yaşından sonra ise sosyalleşmenin artmasıyla birlikte anne babadan ayrılmaya, güvenli ortamlara alışmaya ve orada kalmaya yavaş yavaş alışır. Bununla birlikte bazı çocuklar anne babadan ayrılmaya aşırı tepki gösterip çok kaygılanabilir. Bu kaygı durumu çocuğun gelişim dönemine göre olması gerekenden fazla ise ayrılık kaygısı bozukluğundan söz edilebilir.

 

Ayrılık kaygısı temel bağlanma figüründen (genellikle ebeveynlerden) ayrılmaya karşı gösterilen aşırı korku ve kaygı ile karakterize bir bozukluktur. Bu nedenle ayrılık kaygısının olabilmesi için öncelikle bağlanmanın olması gerekir.

 

Sıklıkla 7-9 yaşları arasında başlamaktadır.

 

Ayrılık kaygısı olan çocuklar evden çıkmak istemeyebilir, gece tek yatmakta sorun yaşayıp, okula gitmeyi reddedebilir. Kaygılarına genellikle eğer anne babadan ayrılırlarsa kendilerine ya da yakınlarına kötü bir şeyler olacağı düşüncesi eşlik eder. Ayrılık esnasında öfkelenebilirler ve anne babaya vurma davranışı sergileyebilirler.

 

Çocuğun sürekli ilgi istemesi ve anne babaya yapışması anne babada huzursuzluğa ve ev içinde çatışmalara yol açabilir.

 

Bu çocukların bazıları da büyüklerini olabildiğince mutlu etmeye çalışan, uyumlu bir tavır sergileyebilirler. Bu durumlarda da bedensel şikayetlerde artma görülebilir.

 

Yakın bir kişinin travmatik bir şekilde kaybı, anne-babanın kaygılı ve çok koruyucu tutumları,  genetik sebepler, kaygılı-güvensiz bağlanma örüntüsünün olması, tek çocuk, zor edinilmiş çocuk, küçüklüğünde kaybedilme riski yaşanmış olması ayrılık kaygısı bozukluğun ortaya çıkmasında rol oynayabilir.

 

Ayrılık Kaygısı Tedavisi Nasıldır?

 

Aile ve çocuğa yapılacak terapi ve kaygıyı azaltmada etkili olan ilaçlar bu bozukluğun tedavisinde kullanılmaktadır.